woensdag 7 mei 2014

Butcher's Crossing

Opnieuw een prachtig boek van de schrijver John Williams.



Interessante info is te vinden op http://www.lebowskipublishers.nl/boek/Butcher's-Crossing-T2869.html.
Hierdoor krijg je veel zin aan een heerlijke leesavond en je waant je terug in de 19e eeuw op de Amerikaanse prairie.

Het boek krijgt een nog betere recensie dan Stoner zie http://www.nrc.nl/boeken/2013/11/22/opvolger-van-stoner-verschijnt-dinsdag-een-nieuwe-sensatie/. Dit is een persoonlijk, maar beide boeken laten de indrukwekkende verteltrant zien van de schrijver John Williams.

Verrassend blijven ook de laatste omwentelingen en gebeurtenissen aan het eind van het boek. Het wordt hierdoor nog beter dat je denkt dat het al is. Weer een heerlijk aantal leesuren gehad.

maandag 27 januari 2014

Stoner en Mijn Verhaal

Indrukwekkend geschreven boek dat ik in 2 avonden heb gelezen. De 1e dag had ik mijn eigen Stoner momenten van ervaringen en reflectie.


Zeker de moeite waard. Kijk eens op http://www.stoner.nu/stoner/

Hieronder heb ik mijn eigen verhaal geschreven nadat ik het boek Stoner had gelezen.

Een transitie
Thomas was opgelucht toen hij uit het bankgebouw kwam. Eindelijk na twee maanden kon hij amper een uur geleden de laatste handtekeningen op de documenten plaatsen. Zijn beheer BV rekeningen op zijn naam waren nu een feit.  Het geldbedrag van € 92.713,23 zou eindelijk door de verzekeraar worden overgeboekt, geld waarover hij naar eigen inzicht kon beschikken, om te investeren, te beleggen, het kopen van een 2e woning.  Diverse keren had hij in de afgelopen maanden van dit moment gedroomd. Eindelijk zijn eigen geld en niet meer onder curatele van de bank en de belastingdienst. Heel in de verte hoorde Thomas  nog het advies in zijn oor fluisteren van de fiscaal adviseur “denk eraan ooit moet je nog een keer afrekenen met de belastingdienst  voor deze inkomsten”, maar deze gedachte verdween al snel uit de lucht.
Het weer was druilerig, nat en koud niet passend bij zijn opgewekte gedachten. Nog een laatste afspraak deze vrijdag voor het weekend, om lekker met zijn vriendin te genieten van deze stap naar een nieuwe vrijheid, de zelfstandigheid om zelf zijn eerste bedrijf te runnen, weliswaar een klein bedrijfje, maar wel één die van hem was. Geen ratrace meer  zoals zijn vroegere baan was, wel efficiënt en lekker werken om die beloning te krijgen waar hij op zoek naar was. “Het woord target krijg ik niet meer uit mijn strot” mompelde Thomas zachtjes in zichzelf.
De volgende afspraak was bij Stichting Manna met  Daan Brugmans, een kleine stevige kerel, die Thomas had ontmoet op de Greet en Match beurs voor maatschappelijk ondernemen. Brugmans met zijn indringende ogen en druk temperament had hem gevraagd eens op bezoek te komen in het oude Postbank dat nu dienst deed voor zijn project. Wat het project dan was kon hij dan met zijn eigen ogen zien. Na enig zoeken parkeerde Thomas zijn BMW 5 voor de deur van het oude postkantoor, er stond een bordje niet parkeren en Thomas merkte deze niet op. Dat kwam wel vaker voor.
Het oude postkantoor was onherkenbaar geworden voor Thomas. Vroeger kwam hij er minimaal één keer per week. Nu in 2014 lagen overal spullen zoals vazen, tafels, kasten, stoelen, rekken met kleding en mensen liepen sloom door de gangpaden. Achterom kijkend zag hij bezwete mannen druk gebarend een zware kast naar binnen sjouwen. Het was eerder duwen, want ondanks het gegeven dat de mannen met zijn drieën waren was de kast te zwaar voor hen om het te tillen. Thomas liep door en zag de wanorde van opgestapelde spullen om zich heen. In  de hoek van de grote ruimte zag hij Daan zitten, verscholen achter een oud beeldscherm.  Zij keken elkaar aan en Thomas riep rustig door tot aan zijn bureau. Daan tuurde weer naar zijn scherm, hij zat in een soort rolstoel wat Thomas verbaasde, dit was hem in de vorige ontmoeting niet opgevallen.
Thomas zei “hier ben ik dan, heeft wel even geduurd.” Daan bleef kijken naar zijn computerscherm en antwoordde “geef niks best kerel, hier speelt tijd geen rol alleen  wat wij doen telt.” Thomas was een beetje verbaasd over dit antwoord, maar zijn dag was al geslaagd en daar speelt Daan geen rol in. Ook moest Thomas denken aan het leesboek uit de bibliotheek waar hij gisterenavond mee was begonnen te lezen, een boek waar iedereen over sprak. Een boek dat je gelezen moest hebben, meestal  had dit soort opmerkingen een averechtse uitwerking op hem. “Als iedereen het leest dan hoef ik het niet te doen”, zei Thomas altijd, ik hoor het dan wel van anderen of lees de samenvatting wel op Internet.”  Toch dit keer was hij om, mede door zelfs een positiever recensie in het toch kritische weekblad Vrij Nederland, begon hij gisterenavond te lezen, een man die op het land werkte van zijn ouders maar wilde studeren. Direct was Thomas de mooie stijl van schrijven opgevallen.
“Ben je d’r nog” Daan was gaan staan en keek tegen Thomas op. Zal ik je eens rondleiden dan zie je direct wat we doen en waarom.  Daan zette zijn rolstoel aan de kant en zei “deze heb ik nu even niet nodig, alleen als ik me moe voel dan zit er op. Jij geeft me energie! Kijk wat we doen is inkopen via alle sites op internet van spullen, deze worden door de vrijwilligers dan opgehaald, soms betalen wij een klein beetje, soms is het gratis en gelukkig hebben wij af en toe een ontruiming en worden wij zelfs betaald om de inboedel mee te nemen en het pand leeg achter te laten. De mensen die hier werken zijn allen vrijwilligers. Zij zijn afgekeurd, of zijn afgekickt van de alcohol of de drugs. Een aantal hebben een leven in de gevangenis achter de rug en de meesten kennen de schuldhulpverlening. Kijk dit is nou Johan, hij is net een aantal maanden droog en krijgt door ons weer regelmaat en rust.  
Een kromgebogen magere man, zwart dun plakkerig haar kwam Thomas tegemoet. De leeftijd kom hij moeilijk raden, rond de zestig schatte hij. Thomas verbaasde zich over Daan die luid en heftig sprak terwijl zij samen door oude ruimte liepen. Thomas maakte een opmerking tegen Daan dat hij zo alles luid en duidelijk sprak.
“Wij hebben hier niets te verbergen, iedereen moet hier alles van elkaar weten. Omdat iedereen hier zijn verleden heeft en niets meer moet verbergen praat ik altijd zo. Juist dat maakt ons sterk en kunnen wij hier zoals we zijn. Thomas knikte instemmend, hij raakt geïnteresseerd, dit is een omgeving met mensen die hij niet kent. Mensen die anders denken dan hij dacht. Deze mensen zwoegen, zweten, hebben zorgen, een strijd om hen bestaan.  Zijn wereld bestond uit beleggen, investeren, vermogen vergaren, dure kleding en business partners ontmoeten.
Thomas werd intussen aan diverse mensen voorgesteld, niet door het klassieke hand schudden, maar door een klap op zijn schouder of een schuchter aanblik van een van de rondlopende vrijwilligers. Niet zichtbaar voor de klanten zaten achter in het gebouw een aantal vrijwilligers de binnengekomen spullen te bekijken, te sorteren en kijken wat geschikt is voor de verkoop. Achter een stapel boeken zat voorovergebogen langzaam bladerend een slanke man, een ruime veertiger, rustig bladerend liep hij door het boek. Hij keek niet op bij hun binnenkomst, ook niet door het luide praten van Daan. De andere aanwezigen wel, zij lachten en spraken Daan direct aan. Hij is geliefd bij deze mensen zag Thomas.  De man achter de boeken intrigeerde Thomas, vooral zijn rust.
Plots zei dan Daan, “maar het belangrijkste heb je nog niet gezien, dat is waarom wij dit allemaal doen. De winst die wij maken wordt weer opnieuw gebruikt,  loop maar mee.” Daan opende een deur en beide kwamen terecht in een aparte ruimte, vol met kratten met groenten en fruit, stellingen met blikken voedsel en twee grote diepvrieskisten vol met ingevroren eten als vis, vlees en zelfs taart en paté. Op kist stond in grote letters geschreven alles voor 10cent.  Daan stond met de hand in de zij triomfantelijk naar Thomas te kijken en zie rustig zonder enige emotie “”deze simpele markt is voor zo’n 120 families in deze stad hun levensader, de winst die wij maken met de kringloop  gebruiken we om voedsel voor iedereen betaalbaar te maken. De mensen die hier komen zijn te arm voor een goede maaltijd en te rijk voor de voedselbank, alsof  je dat rijk kunt noemen.”  Thomas was stil en keek om zich heen. Daan werd weggeroepen en zei “kijk gerust nog even rond.”
Thomas liep langs de schappen en zag melk, eieren, kaas, overal maar één soort, niet de uitbundige variaties die hij gewend was zelf te zien als hij zelf eens met zijn vriendin boodschappen bij de Jumbo deed. Hij liep terug naar de man achter de boeken en begon een kort gesprek. Thomas had altijd al een grote belangstelling voor lezen gehad. Hij wilde altijd al graag veel lezen, maar het was beperkt gebleven tot de vakliteratuur, de dagelijkse email en af en toe nog de kranten. Ooit had hij op Internet een lijst gegooglt  van 1001 boeken die je ooit in je leven gelezen moest hebben. Hij had de lijst gezien en had er maar een paar van herkend en gelezen.  Thomas vroeg aan hem terwijl de man voor het eerst opkeek “hoe bepaal je nu wat de prijs mag zijn van een boek.” Het antwoord dat hij kreeg verrast Thomas.  Met een lage stem zei de man “ik lees stukken van het boek, kijk naar de taal, de inhoud en bepaal dan of het 30cent of 5 euro. Meer prijzen ken ik niet. Als de mensen het boek maar lezen.”
Thomas reed naar huis, na een korte afscheid van Daan had hij gezegd beslist iets te kunnen doen om de Stichting te helpen. Thuis aangekomen was het donker, zijn vriendin was niet thuis, er lag een briefje waarop stond “het eten staat in de magnetron, ik ben op bezoek bij mijn moeder en ben vanavond tegen tienen thuis. Het was januari, donker buiten en pas vijf uur in de middag. Thomas ging zitten aan de ruime eikenhouten keukentafel, stak het licht aan dat fel straalde en begon weer opnieuw het boek van gisterenavond te lezen.  Hij las over William, inmiddels studeerde hi j aan de universiteit, het werd geen scheikunde om het akkerland beter te bewerken, het werd literatuur. Thomas werd helemaal gegrepen door het verhaal. Van landarbeider tot professor, hij  ging helemaal op in het boek, vergat te eten, zelden was hij zo gegrepen door een eenvoudig verhaal, maar zo krachtig geschreven en verteld.  Af en toe stopte Thomas en dacht aan zijn ochtendgesprek bij de bank, zijn nieuwe kansen in zijn eigen bedrijf, zijn gesprek met Daan vanmiddag en vooral het gesprek met de vrijwilliger achter het boek die hij had gesproken. Thomas keek naar de omslag van het boek in zijn hand en bekeek nog eens goed de kaft. Een oude man met lange haren en een grijze baard, een getaand gezicht met groeven die aangaven dat deze man “Stoner” zijn leven heeft geleefd, een liefde voor de literatuur. Ook las Thomas enkele keren de zinnen dat Stoner niet zou  worden herinnerd door zijn studenten, men zou hem vergeten, onopvallend,  maar wel had hij geleefd.  Enkele uren later had Thomas het boek gelezen, zijn vriendin Marian kwam opgewekt binnen. Thomas was stil en dronk zijn glas bier leeg. Hij vroeg aan Marian naar haar dag en luisterde.


Thomas sliep die nacht onrustig, hij wist wat hij moest doen, de transitie was voltooid. Nooit zou hij meer targets najagen voor een goed leven nu of later. Zijn leven zou vanaf nu bestaan uit literatuur, de lijst van boeken die hij ging lezen zal pas bij 1001 stoppen. De resterende tijd in  zijn leven zou hij zijn bedrijf in dienst stellen van het weten, het ervaren, het leven zoals hij dat vandaag had  gezien.  Als laatste dacht hij nog “het antwoord op het leven is niet belangrijk als het maar mijn antwoord is op mijn leven.”